O Patronie

Witold Chodźko – biografia autorstwa wnuczki Patrona

Chodzko

Prof. dr med. Witold Chodźko ur.1.XI.1875 r. w Piotrkowie Trybunalskim ukończył w 1899 r. cum eximia laude Wydział Lekarski Uniwersytetu Warszawskiego. Odbył praktyki w zakresie neurologii i psychiatrii w Paryżu i Grazu, po czym pracował jako psychiatra w szpitalach lubelskich, działał też w społeczno-oświatowym Towarzystwie „Światło”, oraz był jednym z założycieli pierwszej w zaborze rosyjskim instytucji dożywiania niemowląt „Kropla mleka”.

W latach 1907-1914 był dyrektorem szpitala psychiatrycznego w Kochanówce pod Łodzią, który rozbudował i unowocześnił. Stworzył m.in. działy terapii i rehabilitacji przez pracę. Wraz z zespołem lekarskim prowadził tam prace naukowe. W tym czasie reprezentował polską psychiatrię na międzynarodowych kongresach. W latach I wojny światowej był ordynatorem szpitala św. Jana Bożego w Warszawie, a w 1916 r. został wybrany do Rady Miejskiej. Wówczas zajął się organizacją powszechnej służby zdrowia.

Od 1918 do 1923 roku był podsekretarzem stanu, a potem ministrem w pierwszym polskim Ministerstwie Zdrowia, Ochrony Pracy i Opieki Społecznej. Stworzył i piastował (lata 1919-23) m.in. urząd Nadzwyczajnego Komisarza do walki z Epidemiami, wobec zagrożeń epidemicznych zwłaszcza z Rosji i Ukrainy, skąd powracali do Polski repatrianci.

W okresie międzywojennym prowadził m.in. Polski Komitet Pomocy Dzieciom, był też komisarzem rządowym Związku Kas Chorych, prezesem Polskiego Towarzystwa Medycyny Społecznej. Przedstawiał szereg ustaw dot. zdrowia, m.in. opieki nad psychicznie chorymi, leczenia uzdrowiskowego, szczepień ochronnych, wprowadził (funkcjonującą do dziś) ideę pielęgniarek społecznych. Przeciwstawił się projektowi ustawy eugenicznej, która początkowo uznawana za ustawę higieniczną mogła stać się zapowiedzią działań rasistowskich.

Przez cały czas (a również po II wojnie światowej, w 1946 roku) był delegatem rządu polskiego do Zgromadzenia Ogólnego Ligi Narodów, Międzynarodowego Urzędu Higieny – Komisji Doradczej Ligi do spraw opieki nad dziećmi i młodzieżą, oraz na Konferencje Sanitarne, dot. zdrowotności i higieny wsi, walki z narkotykami, handlem kobietami i dziećmi itd.

Z jego inicjatywy i pod jego dyrekcją przy Państwowym Zakładzie Higieny działała w latach 1926-1939 Państwowa Szkoła Higieny, kształcąca pracowników różnorodnych służb zdrowia. Był prezesem Naczelnej Izby Lekarskiej (1929-34) i od 1936 r. – Towarzystwa Medycyny Zapobiegawczej, która stanowiła przedmiot jego szczególnego zainteresowania (praca ukończona w 1953 roku pozostała w rękopisie – w bibliotece PZH.)

W czasie wojny pracował jako kustosz strzegący zbiorów biblioteki PZH, a także jako kierownik sekcji zdrowia w stołecznym Komitecie Pomocy Społecznej.

Od 1945 był profesorem nadzwyczajnym, 1947 – zwyczajnym higieny na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu im.Marii Curie-Skłodowskiej (później Akademii Medycznej) w Lublinie. W 1951 roku powołał Instytut Medycyny Pracy i Higieny Wsi (obecnie Instytut Medycyny Wsi) nazwany potem jego imieniem. Uhonorowany wieloma odznaczeniami polskimi i zagranicznymi (m.in. Order Polonia Restituta z Gwiazdą, Legia Honorowa)

Zmarł w Lublinie 17.I.1954 roku, pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie, w grobach zasłużonych, kwatera 170.

Opracowanie: Katarzyna Zachwatowicz, wnuczka Witolda Chodźki, członek Rady Honorowej Fundacji

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s